به یاد تو...

تو مثل راز پاییزی من رنگ زمستانم... چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمیدانم!

من بد كنم و تو بد مكافات كنى 

 

پس فرق ميان من و تو چيست بگو

 

 

[ یکشنبه بیست و نهم تیر 1393 ] [ 20:23 ] [ پریسا ]

[ ]

قصه من 

مثل باد سرد پاییز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

رگ و ریشه هام سیاه شد

تو تنم جوونه خشکید

اما این دل صبورم

به غم زمونه خندید 

 

 

آسمون مست جنونی

آسمون تشنه خونی

آسمون مست گناهی

آسمون چه رو سیاهی

اگه زندکی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه ها میخندم

میگم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پاییز 

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد 

آسمون تو مرگ عشقو

توی یاخته هام نوشتی

این یه غمنامه تلخه

که تو سر تا پام نوشتی

من به لحظه شکستم

اگه نزدیک اگه دورم

از ترحم تو بیزار

من خودم سنگ صبورم 

آسمون تیشه ت شکسته

من دیگه رو پام میمونم

منو از تنم بگیری

تو ترانه هام میمونم

اگه زندکی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه ها میخندم

میگم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پاییز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

آسمون تیشه ت شکسته

من دیگه رو پام میمونم

منو از تنم بگیری

تو ترانه هام میمونم


 

[ یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1393 ] [ 18:8 ] [ پریسا ]

[ ]

در برخی سرزمین ها , هرچه هم پهناور , گاه سخت دلم میگیرد.

 

ویلهلم تل

 

 

[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 22:26 ] [ پریسا ]

[ ]

میم مثل ماه


میم مثل مادر


کاشکی میشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم


چقدر مث بچگی هام لالایی هاتو دوست دارم


سادگی هاتو دوست دارم، خستگی ها تو دوست دارم


چادر نماز زیر لب خدا خدا تو دوست دارم


کاشکی رو تاقچه ی دلت آینه و شمعدون میشدم


تو دشت ابری چشات یه قطره بارون میشدم


کاشکی میشد یه دشت گل برات لالایی بخونم


یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم


لالایی… لالایی… لالالا…


بخواب که میخوام تو چشات ستاره هامو بشمارم


لالایی… لالالا…


پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم


دنیا اگه خوب اگه بد، با تو برام دیدنیه


باغ گلای اطلسی، با تو برام چیدنیه


مـــــــــــــــادر…


مـــــــــــــــادر…


ادامه مطلب

[ دوشنبه یکم اردیبهشت 1393 ] [ 19:32 ] [ پریسا ]

[ ]

آدم تو زندگیش؛
 
یهو یکی رو می بینه
 
که دیگه بقیه رو نمی بینه!
 
 
 
تنها یک صدا ارزش گوش سپردن را دارد، و آن صدای راستین قلب من است.
 
 

 


ادامه مطلب

[ دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 ] [ 18:33 ] [ پریسا ]

[ ]



برفها آب شده بودند و دیگر خبری از سرمای زمستان نبود. فصل یخبندان تمام شده بود و کم کم اهالی دهکده شیوانا می توانستند از خانه هایشان بیرون بیایند و در مزارع به کشت وزرع بپردازند. همه از گرمای خورشید بهاری حظ می کردند و از سبزی و طراوت گیاهان لذت می بردند ...در آن روز، شیوانا همراه یکی از شاگردان از مزرعه عبور می کرد. پیرمردی را دید که نوه هایش را دور خود جمع کرده و برای آنها در مورد سرمای شدید زمستان و زندانی بودن در خانه و منتظر آفتاب نشستن صحبت می کند.شیوانا لختی ایستاد و حرفهای پیرمرد را گوش کرد و سپس او را کنار کشید و گفت:"اکنون که بهار است و این بچه ها در حال لذت بردن از آفتاب ملایم و نسیم دلنواز بهار هستند، بهتر است روایت یخ و سرما را برای آنها نقل نکنی! خاطرات زمستان، خوب یا بد، مال زمستان است. آنها را به بهار نیاور! با این حرف تو بچه ها نه تنها بهار را دوست نخواهند داشت بلکه از زمستان هم بیشتر خواهند ترسید و در نتیجه زمستان سال بعد، قبل از آمدن یخبندان همه این بچه ها از وحشت تسلیم سرما خواهند شد. به جای صحبت از بدبختی های ایام سرما، به این بچه ها یاد بده از این زیبایی و طراوتی که هم اکنون اطرافشان است لذت ببرند. بگذار خاطره بهار در خاطر آنها ماندگار شود و برایشان آنقدر شیرین و جذاب بماند که در سردترین زمستان های آینده، امید به بهاری دلنواز، آنها را تسلیم نکند. پیرمرد اعتراض کرد و گفت :"اما زمستان سختی بود"شیوانا با لبخند گفت:"ولی اکنون بهار است. آن زمستان سخت حق ندارد بهار را از ما بگیرد. تو با کشیدن خاطرات زمستان به بهار، داری بهار را نیز قربانی می کنی! زمستان را در فصل خودش رها کن!




ادامه مطلب

[ شنبه نهم فروردین 1393 ] [ 14:57 ] [ پریسا ]

[ ]

به دست خود درختی می نشانم              به پایش جوی آبی می كشانم

كمی تخم چمن بر روی خاكش                        برای یادگاری می فشانم

 

 درختم كم كم آرد بر گ و باری                 بسازد بر سر خود شاخساری

چمن روید در آنجا سبز و خرم                    شود زیر درختم سبزه زاری

 

به تابستان كه گرما رو نماید                  درختم چتر خود را می گشاید

خنك می سازد آنجا را ز سایه                      دل هر رهگذر را می رباید

 

به پایش خسته ای بی حال و بی تاب       میان روز گرمی می رود خواب

شود بیدار و گوید : ای كه اینجا                درختی كاشتی روح تو شاداب



 تصویر زیبای درخت 3 10601

[ پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 ] [ 19:1 ] [ پریسا ]

[ ]

رحمت خداوند ممکن است تاخیر داشته باشد ، اما حتمی است . . .

[ یکشنبه یازدهم اسفند 1392 ] [ 13:45 ] [ پریسا ]

[ ]

دل به دلم که ندادی

                                 پا به پایم که نیامدی

                                                               دست در دستم که نگذاشتی...
 

"سربه سرم" دیگر نذار که قولش را به بیابان داده ام!





[ شنبه بیست و ششم بهمن 1392 ] [ 18:48 ] [ پریسا ]

[ ]

مژه ای افتاده را برداشتی از گونه ام
و من که عمری
محتاج یک نوازش تو بودم
آرزو کردم
کاش تمام مژه های چشم هایم میریختند
تا تو یک به یک  
با پیله ابریشم سرانگشتت
از گونه ام برمیداشتیشان
آنوقت با چشمان بی مژه پلک میزدم
و تو میخندیدی

 

پر از خالی



[ دوشنبه چهاردهم بهمن 1392 ] [ 20:32 ] [ پریسا ]

[ ]

 می‌دانم

حالا سالهاست که دیگر هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد حالا همه می‌دانند که همه‌ی ما یک‌طوری غریب یک طوری ساده و دور وابسته‌ی دیرسالِ بوسه و لبخند و علاقه‌ایمآن روز همان روز که آفتاب بالا آمده بود دفتر مشق ما هنوز خواب عصر جمعه را می‌دیدما از اولِ کتاب و کبوتر تا ترانه‌ی دلنشین پریا ری‌را و دریا را دوست می‌داشتیمدیگر سراغت را از نارنجِ رها شده در پیاله‌ی آب نخواهم گرفت دیگر سراغت را از ماه، ماهِ درشت و گلگون نخواهم گرفت دیگر سراغت را از گلدانِ شکسته بر ایوانِ آذرماه نخواهم گرفت دیگر نه خوابِ گریه تا سحر، نه ترسِ گمشدن از نشانیِ ماه، دیگر نه بن‌بستِ باد و نه بلندای دیوارِ بی‌سوال ...! من، همین منِ ساده ... باور کن برای یکبار برخاستن هزار‌هزار بار فروافتاده‌امدیگر می‌دانم نشانی‌ها همه درست! کوچه همان کوچه‌ی قدیمی و کاشی همان کاشیِ شبْ شکسته‌ی هفتم، خانه همان خانه و باد که بی‌راه و بستر که تهیها ری‌را، می‌دانم حالا می‌دانم همه‌ی ما جوری غریب ادامه‌ی دریا و نشانیِ آن شوقِ پُر گریه‌ایمگریه در گریه، خنده به شوق، نوش! نوش ... لاجرعه‌ی لیالیدر جمع من و این بُغضِ بی‌قرار، جای تو خالی!

 

 

 

[ چهارشنبه نهم بهمن 1392 ] [ 20:6 ] [ پریسا ]

[ ]


کنار تمام آرزوهایم تو ایستاده بودی

آرزوهایم

قایق های کاغذی رنگارنگ که نمی دانستند از کدام سمت بروند

آرزوهایم

شاخه های درهم درخت سیب

که هربار شکوفه هایش را باد می برد با خودش

تو می ایستادی و با دستهایت


تمام شکوفه ها را جمع می کردی

تو می خندیدی

و قایق ها به دنبال هم رودخانه را رنگی می کردند...

چقدر همه چیزخوب بود

و من نمی فهمیدم تمام می شود

تمام می شود

...

حالا فقط هزار شکوفه ی نورانی دارم

که بوسه های تواند

ریخته روی موهایم

و فکر می کنم

تا چند سال دیگر

چند روز دیگر

می درخشند؟




[ چهارشنبه نهم بهمن 1392 ] [ 20:3 ] [ پریسا ]

[ ]

دلم گرفته از این شهر

 

که آدمهایش،

همچون هوایش ناپایدارند...

گاه آنقدر گرم که نفست میگیرد...

گاه چنان سرد که بدنت میلرزد.... !

 

 


ادامه مطلب

[ چهارشنبه دوم بهمن 1392 ] [ 16:4 ] [ پریسا ]

[ ]

زمستان آمده است.

خسته ام

می خوابم

بهار که آمد

پیله ام را میشکافم

تا با پر های خیس

دوباره عاشقت میشوم.



[ سه شنبه بیست و چهارم دی 1392 ] [ 11:39 ] [ پریسا ]

[ ]

1370713109_1356459555399419_large.jpg

[ جمعه ششم دی 1392 ] [ 17:34 ] [ پریسا ]

[ ]

  

در همین حسرت که یک شب راکنارت، مانده ام

در همان پس کوچه ها در انتظارت مانده ام

کوچه اما انتهایش بی کسی بن بست اوست

کوچه ای از بی کسی را بیقرارت مانده ام

مثل دردی مبهم از بیدار بودن خسته ام

در بلنداهای یلدا خسته، زارت مانده ام

در همان یلدا مرا تا صبح،دل زد فال عشق

فال آمد خسته ای از این که یارت مانده ام

فــــــــال تا آمد مرا گفتی که دیگر،مرده دل

وز همان جا تا به امشب، داغدارت مانده ام

خوب می دانم قماری بیش این دنیا نـبود

من ولی در حسرت بُردی،خمارت مانده ام

سرد می آید به چشم مست من چشمت و باز

از همین یلدا به عشق آن بهارت مانده ام

[ شنبه سی ام آذر 1392 ] [ 10:17 ] [ پریسا ]

[ ]

دوستای خوبم لطفا (اگر دوست داشتید) بهترین و بدترین خاطره ای که از عشق دارین رو بنویسید!

تا همگی در اون خاطرات سهیم باشیم و از تجربیات همدیگه استفاده کنیم!

متشکرم


[ سه شنبه نوزدهم آذر 1392 ] [ 18:33 ] [ پریسا ]

[ ]

من نمیگویم درین عالم
گرم پو، تابنده، هستی بخش
چون خورشید باش
تا توانی پاک، روشن
مثل باران
مثل مروارید باش

فریدون مشیری





[ پنجشنبه چهاردهم آذر 1392 ] [ 13:15 ] [ پریسا ]

[ ]

تنها خداست.... 
آن کسی که دغدغه از دست دادنش را ندارم..!!



تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

[ جمعه هشتم آذر 1392 ] [ 18:10 ] [ پریسا ]

[ ]

ریسمانهای پاره را می توان دوباره گره زد،دوباره دوام می آورد.اما هر چه باشد ریسمان پاره ای ست.شاید دوباره همدیگر را دیدیم...

اما در آن جا که ترکم کردی هرگز مرا نخواهی یافت.


[ چهارشنبه ششم آذر 1392 ] [ 22:49 ] [ پریسا ]

[ ]

چه قدر خوب میشد اگر . . . . .

یک بار . . . . .

فقط یک بار . . . .

آسمان به زمین بیاید . . . . . .

تا وقتی . . . . .

اشک میریزم . . . .

نگویند :

مگر آسمان به زمین آمده ؟؟؟؟!!!!


[ سه شنبه پنجم آذر 1392 ] [ 11:18 ] [ پریسا ]

[ ]

 شب آرامی بود
 می روم در ایوان، تا بپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟
مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید، هدیه اش داد به من
خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا
لب پاشویه نشست
پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد
شعر زیبایی خواند، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین
:با خودم می گفتم
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
!!!هیچ
زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است، که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی، و نه در فردایی
ظرف امروز، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک
به جا می ماند
 زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ
زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود
زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر
زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ
زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق
زندگی، فهم نفهمیدن هاست
زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم
زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست
زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند
چای مادر، که مرا گرم نمود
نان خواهر، که به ماهی ها داد
زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.
                                 سهراب سپهری


 

[ شنبه دوم آذر 1392 ] [ 11:44 ] [ پریسا ]

[ ]

[ پنجشنبه شانزدهم آبان 1392 ] [ 14:37 ] [ پریسا ]

[ ]


سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه مکینی با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته
من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره
بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره
روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی
بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی
یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب
یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه
غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی
تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی
اگه واست زحمتی نیست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردم دست خدای مهربون
راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم
رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم
از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره
غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه
سرفه های مکررم مال هوای دوریه
گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه
مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره ؟
دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره
از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون
همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون
یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره
داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره
یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم
تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی
فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی
گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست
با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست
عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه
یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم
داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم
وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر
حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه
تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه
زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه
دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه
تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه
مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه
دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار
تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار
فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم
به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم
اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب
که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن
نورشونو بدرقه پاکی خنده هات کنن
یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره

مریم همون کسی که بیشتر از همه دوست داره


شعر از مریم حیدرزاده


http://www.irancloob.com/wp-content/uploads/2013/04/pictures-romantic-by-poetry-2-6.jpg

[ دوشنبه سیزدهم آبان 1392 ] [ 19:30 ] [ پریسا ]

[ ]

عکس متحرک تولد


دوباره دارد غروب میشود... دلهره دارم و یک غم عجیب... و فاصله دارم از خودم...

این منم با اندشه هایی سبز برای امروز و فردایم در کنار تو... تولد من است امشب و من دوباره سخت در خود فرو میروم... غرق اندیشه هایم میشوم و دوباره آن بغض سنگین می آید و در گلویم مینشیند و من چه ساده سکوت را میپذیرم... شب تولد من است و من در بهت و حیرت گذر از این روزها و آن روزها... من چه باور نکردنی جوان مانده ام... پس از آن همه سختی... تنهایی و عذاب... من گذشته را با خود دارم... امروز را زندگی  و فردا را روشن میبینم... من شبیه به هیچکس نیستم...

غروب شد... زانو هایم را بغل میگیرم و به خورشید خیره میشوم... چراغ ها خاموش میشوند و من یک شمع دیگر   روشن میکنم یک سال دیگر از جوانیم گذشت ... حال مرا امسال زیباتر کن تو و فقط تو ای خدای من...

 

نامه به پریسا :-)



[ یکشنبه دوازدهم آبان 1392 ] [ 18:31 ] [ پریسا ]

[ ]

چــِگونہ مے شــَــوَد

اَز خُدآ گـــِـرِفـت چیزے را کہ نــِـمے دَهـــَــدمے گویند قـــِـسمـَــت نیست، حِکمـَـت اَستــــ

مـــَـن قـــِسمـَـت و حِکمـَـت نِــمے فـَـهمــَـمــــ

تــــــو خُدآیـــے

طاقـــَــت را مے فـــَـهمے


مـــَـگـــَــر نہ ؟!!


http://www.bia2skin.ir/theme/263/header.jpg

[ شنبه یازدهم آبان 1392 ] [ 23:37 ] [ پریسا ]

[ ]

کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش وملال انگیز بودم.
برگهای آرزوهایم , یکایک زرد می شد,
آفتاب دیدگانم سرد می شد,
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد
اشک هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد.
وه ... چه زیبا بود, اگر پاییز بودم,
وحشی و پر شور ورنگ آمیز بودم,
شاعری در چشم من میخواند ...شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می زد,
در شرار آتش دردی نهانی.
نغمه ی من ...
همچو آواری نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته.
پیش رویم :
چهره تلخ زمستان جوانی
پشت سر :
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام :
منزلگه اندوه و درد وبد گمانی.
کاش چون پاییز بودم


[ جمعه دهم آبان 1392 ] [ 16:50 ] [ پریسا ]

[ ]

 

قهر دختر و پسر

 

- ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺴﺘﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻡ ﺭﯾﺨﺘﺖ ﻭ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺑﺎﯼ
ـ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﻭﺍﺳﻪ ﭼﯽ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪﯼ ﺍﻣﺎ ﻫﺮﺟﻮﺭ ﺭﺍﺣﺘﯽ. ﺑﺎﯼ
- ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﯽ؟ ﻧﺒﺎﯾﺪﻡ ﺑﺪﻭﻧﯽ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﻮﺍﺳﺖ ﮐﺠﺎ ﭘﺮﺗﻪ ﺧﺎﮎ ﺗﻮ ﺳﺮﺕ. ﺑﺎﯼ
ـ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻋﻮﺿﯽ ﺣﺮﻑ ﺩﻫﻨﺖ ﻭ ﺑﻔﻬﻢ ﺍﺻﻶ ﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ. ﺑﺎﯼ
- ﻭﺍﻗﻌﺂ ﮐﻪ ... ﺍﻧﻘﺪ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﯿﮕﯽ ﺑﺮﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﯾﻪ ﺭﯾﮕﯽ ﺑﻪ ﮐﻔﺸﺖ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﯼ
ـ ﻓﻌﻶ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﯾﮕﺎﺗﻮ ﮐﻔﺶ ﺗﻮﺋﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﺎﺯﯼ ﺭﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﯽ. ﺑﺎﯼ
- ﻣﻦ؟ ﻣﻦ؟ ﺗﻮ ﻭﺍﺳﺖ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﻤﯿﺮﻡ ﺑﺮﻡ. ﺑﺎﯼ
ـ ﺧﺐ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﯼ ﺭﯾﺨﺘﻢ ﻭ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ. ﺑﺎﯼ
- ﺧﺐ ﻣﻦ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ
ـ ﻫﺮﭼﯽ ﺩﻟﺖ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﯿﮕﯽ ...
- ﻋــــــــــﺸﻘـــــــــــــــــــــﻢ؟ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ ﺩﯾﮕﻪ
ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺍﻣﺎ ﺩﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﻪ ﻫﺎ !!!
- ﻣﺜﻶ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟
ـ ﺑﺎﻫﺎﺕ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺰﻧﻢ
- ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺲ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﻣﯿﮕﺮﺩﯼ ﻣﻦ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻨﯽ ... ﭼﯿﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺗﺮﻩ؟ ﻣﺎﯾﻪ ﺩﺍﺭﻩ؟
ـ ﮐﻶ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﺒﯿﻨﻤﺖ ﺩﻭﺭﻭ ﺑﺮﻡ. ﺑﺎﯼ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ...
.
.
ﺑﺎﯼ ﻭ ﻣﺮﮒ.. ﺑﺎﯼ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻫﯽ ﻣﯿﮕﻦ ﺑﺎﯼ ﺑﺎﺯﻡ ﺍﺱ ﻣﯿﺪﻥ .. ﻭﺍﻻ (((((((((((:




لطفا به ادامه مطلب بروید

ادامه مطلب

[ پنجشنبه نهم آبان 1392 ] [ 14:18 ] [ پریسا ]

[ ]

در این پست جدید ترین عکس های جالب اینترنت را برای شما به ارمغان آورده ام ، امیدواریم از دیدن انها لذت ببرید.


j6 عکس های جالب



لطفا به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب

[ پنجشنبه نهم آبان 1392 ] [ 13:52 ] [ پریسا ]

[ ]

به گزارش کافه سینما، این ها هشت طلاق معروف سینمای ایران هستند:
نیما بانکی و لیلی رشیدی، سوسن تسلیمی و داریوش فرهنگ، خسرو شکیبایی و تانیا جوهری، آیدین آغداشلو و شهره آغداشلو، ابوالفضل پورعرب و آناهیتا نعمتی، بابک ریاحی پور و مهتاب کرامتی، یوسف مرادیان و سارا خویینی‌ها، فریبرز عرب نیا و آتنه فقیه نصیری و عسل بدیعی.
 
 

لطفا به ادامه مطلب بروید

برچسب‌ها: ۸ طلاق معروف سینمای ایران, تصاویر
ادامه مطلب

[ پنجشنبه نهم آبان 1392 ] [ 12:56 ] [ پریسا ]

[ ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ،